pisagorayt

İnsan, kendini anlatabildiği kadar var olduğunu sanıyor bazen. Oysa kelimeler ağızdan çıktığı anda bize ait olmaktan çıkıyor; karşıdakinin duyabildiği kadarına dönüşüyor. Belki de bu yüzden bu kadar çok konuşup bu kadar az anlaşıyoruz. Bir şey anlatıyoruz mesela. Gerçekten önemli bir şey. İçimizde uzun zamandır taşıdığımız, belki söylemeden önce defalarca düşündüğümüz bir şey. Karşımızdaki başını sallıyor,… Read more

İnsanın başına gelen bazı felaketlerin nüfus cüzdanı vardır. Adı vardır, soyadı vardır, telefon numarası vardır. Hatta bazen profil fotoğrafı da vardır. Biz bunlara arkadaş diyoruz, sevgili diyoruz, dost diyoruz. Sonra bir gün, farkına bile varmadan, hayatımızın küçük bir köşesinde oturması gereken bir insanı alıp salonun ortasına yerleştiriyoruz. Yetmiyor. Başköşeye oturtuyoruz. Yetmiyor. Eline de hayatımızın kumandasını… Read more

İnsan, hayata gözlerini açtığında kim olduğunu bilmez; ama nasıl biri olması gerektiğini söyleyen sesler çoktan etrafını sarmıştır. Aile, okul, toplum, dostlar… Herkes iyi niyetle bir yön gösterir. Fakat zamanla yön göstermek ile yön vermek arasındaki ince çizgi kaybolur. İşte o an, insan kendi hayatını yaşamayı bırakır; başkalarının beklentilerini taşımaya başlar. Ne gariptir ki bu değişim… Read more

İnsan, ömrü boyunca sayısız insanla karşılaşır. Kimi onu över, kimi küçümser; kimi alkışlar, kimi görmezden gelir. Fakat bütün bu karşılaşmaların arasında en uzun yolculuk, tek bir kişiyle yapılır. Kendisiyle. Belki de bu yüzden insanın en büyük savaşı, hayatla değil; aynaya baktığında gördüğü kişiyle verdiği savaştır. Çocukken bize yürümeyi öğrettiler, konuşmayı öğrettiler, yazmayı öğrettiler. Fakat nedense… Read more

Hayatın en büyük yanılgılarından biri, herkese aynı şekilde davranmanın doğru olduğuna inanmaktır. Oysa zaman, insanın elinden birçok şeyi alırken ona önemli bir gerçeği de öğretir: Her vicdan aynı kelimeyle uyanmaz, her karakter aynı incelikten nasibini almaz. Gençken, iyi olmanın her kapıyı açacağını düşünürüz. Güler yüzün öfkeyi eriteceğine, sabrın kabalığı yeneceğine, sessizliğin saygı göreceğine inanırız. Çünkü… Read more

İçindeki o gücü toplamak, kendinle nihayet el sıkışabilmek ve önüne koyduğun o güzel hedeflere başı dik bir şekilde yürümek istiyorsun. Bu, bir insanın kendine verebileceği en asil sözdür. Ancak bu yola çıkarken heybenin temiz, zihninin berrak olması gerekir. Etrafta o kadar çok süslü kelime, o kadar çok yabancı ve mistik kavram uçuşuyor ki… Ruhsal gelişim… Read more

“Biz neyi tekrar tekrar yapıyorsak oyuz. Demek ki mükemmellik bir eylem değil, bir alışkanlıktır.” Aristo “Hocam valla her şeyi biliyorum ama denemede elim ayağım titriyor” diyenler ve “Son ay atağa kalkarım”cılara açık mektup. Sevgili Dostum, Girişte okuduğun o havalı sözü Aristo abimiz (ya da onun felsefesini özetleyen bir başka bilge) yüzyıllar önce senin için söylemiş.… Read more

Gece, paslı bir çan gibi sallanıyordu harabelerin üzerinde,Ay ise kırık bir vitraydan sızan solgun bir kefaret. İnsanlar ellerinde kara fenerlerle dolaşıyordu,Her biri bir gölgeyi yargılıyor,Ama kendi karanlığının yüzüne bakmamak içinBaşını başka tarafa çeviriyordu. Çünkü en eski mezarlar taşlardan değil,İnsanın içinde mühürlediği kapılardan yapılır.Ve bazı kapılar vardır ki açıldığındaDuvarlardan önce aynalar yükselir. Rüzgâr, çürümüş güllerin arasından… Read more

Akşam inerken şehrin eskimiş sokaklarına,bir çocuk yürür taşların hafızasında.Her adımı yarımdır,sanki toprağın bile ona verecek cesareti yoktur. Dizlerinin hizasına kadar uzanan gölgesibaşka çocukların gölgelerine hiç benzemez;çünkü onun gölgesi,bir insanın değil, bir sessizliğin izidir. Kıyıda köşede kalmış bir fırından yükselen sıcaklığıuzaktan dinler gibi durur;içeri girmez,çünkü bir kapı açıldığındaonu çağıran bir ses yoktur. Elleri ceplerindeama avuçları boş… Read more

Bir sükût indi gecenin kalbine, kandil yanar,Gölge dolmuş taşın üstünde cihânı arar.Bir nefesle tartılır kalpteki gizli günâh,Bir nefes ki adaletin terazîsi kadar. Bir çocuğun sesidir çölde yankı bulan âh,Bir kulak var, duyar o saf nidâyı sabah.Hükmeden kimse değil, hükmü veren vicdandır,Ki o nûr, Ömer’in alnındaki secdedir, pâk. Bir ışık düşer, kum üstünde yol çizer hâlâ,Kılıç… Read more